« 1 » قال : ووقف شمر في اليوم العاشر ناحية ، « 1 » فنادى : أين بنو أختنا ؟ أين العبّاس وإخوته ؟ فلم يجبه أحد ؛ فقال لهم الحسين عليه السّلام : أجيبوه ولو كان فاسقا ؛ « 2 » فقام إليه العبّاس ، « 2 » فقال له : ما تريد ؟ قال : أنتم آمنون يا بني أختنا ، فقال له العبّاس : لعنك اللّه ولعن أمانك ، « 3 » لئن كنت خالنا ، « 3 » أتؤمّننا وابن رسول اللّه لا أمان له ؟ ! وتكلّم إخوته بنحو كلامه ، ثمّ رجعوا . « 4 »

--> - كوفه أمان ايشان را از ابن زياد خواستار شد وأو پذيرفتار گشت . پس شبانگاهى كه حسين عليه السّلام أصحاب را حل بيعت فرمود ، به شرحي كه رقم شد وبه سراپردهء خويش بازگشت ، شمر از لشكرگاه خود بيرون شد وبا معسكر ( 1 ) حسين راه نزديك كرد وبا على صوت ندا درداد كه : أين بنوا أختي : عبد اللّه وجعفر وعباس وعثمان ؟ « پسرهاى خواهر من كجايند ؟ مرا با ايشان سخنى است . » حسين عليه السّلام بأنك أو را اصغا فرمود . ايشان را گفت : « شمر مردى فاسق است ؛ لكن يك تن از أخوال شما است ، جواب أو را باز دهيد . » ايشان أو را پاسخ دادند وگفتند : « بگوى تا چه دارى ؟ » گفت : « اى فرزندان خواهر من ! شما در امانيد . با برادر خود حسين رزم مزنيد وخود را بيهوده به كشتن مدهيد . از معسكر حسين كناره گيريد وسر در أطاعت أمير المؤمنين يزيد درآوريد . » عباس بن علي عليهما السّلام بأنك در داد : قال : تبّت يداك ولعن ما جئت به من أمانك يا عدوّ اللّه ! أتأمرنا أن نترك أخانا وسيّدنا الحسين بن فاطمة وندخل في طاعة اللّعناء وأولاد اللّخناء . أتؤمننا وابن رسول اللّه لا أمان له ؟ فرمود : دستهاى تو مقطوع باد وامانى كه تو آورده‌اى ، ملعون باد ، اى دشمن خدا ! ما را امر مىكنى كه برادر خود ومولاي خود حسين پسر فاطمه را دست بازداريم وسر در چنبر طاعت فاسقى فاجرى زنازاده گذاريم ؟ آيا ما را أمان مىدهى واز براي پسر رسول خدا أمان نيست . » شمر از اصغاى اين كلمات خشمناك شد وبه لشكرگاه خويش بازشتافت ( 2 ) . ( 1 ) . معسكر : لشكرگاه . ( 2 ) . [ قريب به مضمون اين مطلب را به‌طور خلاصه در أحوال أولاد أمير المؤمنين ، 4 / 333 تكرار نموده است ] . سپهر ، ناسخ التّواريخ سيد الشهدا عليه السّلام ، 2 / 210 ( 1 - 1 ) [ لم يرد في الأعيان ] . ( 2 - 2 ) [ الأعيان : فإنّه بعض أخوالكم ] . ( 3 - 3 ) [ لم يرد في الأعيان ] . ( 4 ) - شمر نامه عبيد اللّه را نزد عمر سعد آورد وچون عمر نامه را خواند ، گفت : « واي بر تو ! چه بر سر دارى ؟ خانه‌ات خراب زشت باد آنچه براي من آوردى به خدا گمانم تو نگذاشتى پيشنهاد مرا بپذيرد وكارى را كه اميد اصلاح آن داشتيم ، خراب كردى . حسين به خدا تسليم نشود . روح بزرگوارى دارد . » -